[KHR FanFic:10069]::: Sins of Being Loved by You ::: [2]
posted on 29 Apr 2009 10:22 by sapphire-apphires in Yaoi-FanFiction
หืดขึ้นคอ...เมื่อเห็นระเบิดจากพี่ยูระ
...ทิ้งให้...ต่อความดาร์คสินะคะ....ยิ่งอ่อนด๋อยอยู่ด้วย
(ถึงปากจะบอกว่ามาทำให้เรื่องนี้เป็นฟิคร่วมที่หื่นดาร์คที่สุดก็เถอะ)
แบบว่าอู้งานอ่ะค่ะ...เลยมาปล่อยสวัสดิกะนิดนึง
ฝากไว้ด้วยนะคะ...
=============
กรุณาอย่าเอาฟิคไปโพสโดยไม่ได้รับอนุญาตนะคะ
::: Sins of Being Loved by You :::
Pairing: 10069; Byakuran/Mukuro
Rating: H, Y, mild BDSM for this chapter
Warning: BL, blood, dark, het, yaoi
Collaboration with: Hiyuura
Chapter 2: The Crescent Moon Project
นภาสีเลือดนิ่งงันดั่งต้องมนต์...
ผิวกายผุดผาดทอประกายเช่นไข่มุก ยามเรือนร่างอรชรอาบไล้ด้วยแสงจันทร์นวล ที่ทักทอเงามืดสลัวบนร่างนั้น ขับเน้นส่วนโค้งเว้าและความอวบอิ่มซึ่งไม่ควรจะมีอยู่
"เธอ..."
เนตรสองสีใต้แพขนตาสวยช้อนมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างยั่วเย้า พลางไล้มือเรียวเสลาบนอกกลมกลึงได้รูปสวยของตน แล้วใช้ปลายนิ้วกดลงบนเนินอกแช่มช้า...พิสูจน์ความนุ่มน่าสัมผัส
"น่าอายนะครับ...กับการที่ถูกคุณเบียคุรันเห็นผมในสภาพแบบนี้" เสียงนุ่มที่หวานกว่าน้ำผึ้งเปรย "นี่แหละครับของขวัญจากวินดีเช่..."
ผลการทดลองอันวิปลาศ...คือความงดงามแห่งอิสตรี...
ความงามที่ทำให้ทุกผู้คุ้มคลั่ง...ยอมละทิ้งทุกสิ่งเพื่อครอบครอง
เบียคุรันมองหญิงสาวสะคราญผู้ไร้ซึ่งอาภรณ์ตรงหน้าจนลืมหายใจ...แม้จะล่วงรู้ถึงการทดลองวิกลจริต ทว่าเขาไม่เคยคาดฝันว่าวินดีเช่จะมาไกลถึงเพียงนี้
"ใครว่าชั้นผิดหวังกัน..." เขากล่าวหลังจากสามารถดึงสติกลับคืนมา พร้อมคลี่ยิ้มด้วยความพึงใจ "มุคุโร่คุง...เธอทำให้ชั้นเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลกเลยล่ะ"
มือหนาคว้าข้อมือบางตรงหน้าทันทีที่สิ้นเสียง แล้วออกแรงกระตุกอย่างแผ่วเบา ดึงร่างอรชรอันเปลือยเปล่าเข้าหา...หากแรงนั้นผลักแผ่นหลังแกร่งให้ติดฟูกนุ่มบนเตียงสี่เสาขนาดใหญ่ ก่อนร่างอรชรนั้นจะล้มตัวทับ บดเบียดอกนุ่มบนสาบเสื้อขาวพิสุทธิ์
ร่างด้านบนกลั้วหัวเราะ ยามท่อนขาเรียวเสลาสัมผัสความแข็งขืนใต้ร่มผ้า จากนั้นจึงใช้มือขาวผ่องเข้าลูบคลำอย่างแผ่วเบา
"คึหึหึ...คุณเป็นเสือที่หิวโหยตลอดเวลาเลยนะครับ"
"ก็เธอทำให้ชั้นหิวตลอดเวลานี่นา" เสือขาวแห่งมีลฟิโอเล่ตอบเสียงร่า มืออุ่นหนาเข้าเค้นคลึงสะโพกกลมมนด้วยความซุกซน
"เป็นเกียรติจังครับ..." มุคุโร่เอ่ย รอยยิ้มเหยียดผุดขึ้นบนดวงหน้าเรียวรี "อุตส่าห์พาร่างจริงผมออกมาจากที่นั่น...ผมต้องจ่ายค่าตอบแทนเล็กๆน้อยๆให้คุณแล้วสิเนี่ย"
เนตรสีม่วงอ่อนอันคมกริบหรี่ลง อารมณ์วูบไหวทอผ่านประกายตาช่วงโชติระหว่างพินิจมองริมฝีปากอิ่มสีสดเลื่อนลงไปด้านล่าง ก่อนหยุดอยู่ ณ ส่วนกลางของร่างกาย ปลายนิ้วผอมยาวค่อยๆปลดเสื้อของเขาออก จนเหลือเพียงแผ่นอกกำยำ
จริงอยู่ภาพลวงตา...ไม่อาจเอาชนะนภาสีเลือด
ถึงกระนั้น...กลับล่อลวงให้ลุ่มหลง
ฤๅความลุ่มหลง...คือการปราชัยของนภา?
"คุณเบียคุรันนี่ไวต่อความรู้สึกไม่เบาเลยนะครับ..." เจ้าของภาพลวงตาเปรย เสียงนุ่มหวานลดลงต่ำ...จงใจหยอกร่างสูงหนาที่นอนแผ่อยู่ใต้ร่าง
เขาเสียดสีปลายจมูกเรียวโด่งบนส่วนชื้นแฉะอันโป่งพอง ปลายลิ้นสีซากุระสดตวัดเอาซิปกางเกงที่ซุกอยู่ใต้ร่มผ้า แล้วจึงขบกัด...รูดลงเชื่องช้า
เม็ดเหงื่อผุดพรายบนใบหน้าคมคาย มุมปากบางยกขึ้น พลางเอ่ยถาม "ที่รัก...เธอจะทรมานชั้นหรอ?"
เนตรอเวจีและสรวงสวรรค์ปรายมองเจ้าของปุจฉา ประกายพราวพร่างแทบทำให้ฝ่ายนั้นแทบอยากจะลุกขึ้นทาบทับ รุกล้ำอย่างบ้าคลั่งในบัดนั้น หากความหฤหรรษ์ในเรือนร่าง...ควรเก็บไว้ท้ายเกมส์
"คนอย่างผม...สู้คุณเบียคุรันไม่ได้หรอกครับ" เจ้าของแววตาเปี่ยมเสน่ห์เผยวิสัชนา ก่อนเข้าดึงขอบกางเกงลงด้วยคมฟันขาวสวย
แก่นกายแข็งขืนดันตัวขึ้นทันทีที่ได้รับอิสรภาพ จากนั้นจึงถูกครอบงำอีกครั้งด้วยปลายลิ้นนุ่ม
ฟ้าแห่งเหมันต์...ถูกสายหมอกป่วนปั่น...
ชายหนุ่มถอนหายใจหนัก ขณะเดียวกันกับที่ความอุ่นจากริมฝีปากเป็นกระจับสีเชอร์รี่วางบนผิวเนื้อชุ่ม...พ่นลมหายใจกรุ่นผะแผ่ว ด้วยจงใจรุกเร้าช้าๆ...เล่นสนุกกับอารมณ์ที่พร้อมปะทุ
เสียงทุ้มต่ำแตกพร่าเอื้อนเอ่ย พร้อมเอื้อมมือสายเรือนผมยาวสยายสีน้ำเงินเข้ม "เธอนี่ก็ซนไม่เบาเลย"
"...ติดมาจากคนแถวๆนี้นี่ครับ" ชายหนุ่มในคราบหญิงสาวตอบอย่างนุ่มนวล ก่อนใช้ลิ้นตวัดเล่นกับยอดระเรื่ออันชุ่มแฉะ ปลายนิ้วนุ่มลูบไล้ผิวหนังยืดหยุ่นช้าๆ "คึหึหึ..."
"ชั้นไม่อยากรออยู่เฉยๆหรอกนะ"
ไม่ว่าเปล่า...สองมือแกร่งเข้ารวบสองขาเรียวได้รูปสวยเข้าหาตัว แล้วเข้าซุกไซร้สะโพกกลมกลึงทั้งสองด้าน ลิ้นสากอุ่นชุ่มละเลียดเลีย...ขบเม้มจนเนื้อขาวเป็นรอยจ้ำแดง ส่งผลให้เอวคอดกิ่วส่ายสะบัดด้วยความเสียวซ่าน
มุคุโร่ตัดพ้อ "คุณเบียคุรัน...ก้นผมไม่ใช่มัชเมโล่นะ"
"แต่เธอยิ่งกว่ามัชเมโล่อีกน้า..." เบียคุรันกระเซ้าแย่...ทั้งวาจา...และนิ้วหนานุ่มซึ่งไล้วนอยู่หน้าทางเข้าสีชมพู....บัดนี้เริ่มเหนียวแฉะไปด้วยของเหลวใส
เสียงครางหวานก้องกังวาน กระทบดวงจิตคนฟังให้สะท้าน ยามท่อนนิ้วสอดเข้าช่องคับแคบ....ดวงหน้าสวยสะคราญสะบัดขึ้น พร้อมบีบรัดนิ้วกร้านด้วยกล้ามเนื้ออ่อน
"ที่รัก...เธอเลี้ยงไม่เชื่องเอาเสียเลย..." เจ้าของเรือนผมขาวอมเงินลงความเห็น ถึงกระนั้น...เขารู้ดีกว่าฝ่ายนั้นจงใจ...
"คึหึหึ..."
ฝ่ายนั้นแค่นหัวเราะ น้ำเสียงแหบพร่านั้นอิ่มเอมด้วยกามารมณ์ พลางใช้ร่องอกลึกแคบโอบขนาบเรือนกายแข็งขืน แล้วบรรจงนวดเฟ้น สะโพกได้รูปราวลูกพีชบิดเร่า...เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสจากปลายนิ้วคล่องแคล่ว ก่อนสัมผัสนั้น...จะแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มลื่น
จ้าวปีศาจในคราบเทวดารูปงามหยอกเย้าติ่งสีชมพูที่ซุกซ่อนอยู่ภายในด้วยปลายลิ้น ในขณะเดียวกัน...สัมผัสอุ่นยวบยาม ณ ท่อนกลางทำให้สมาธิในการกลั่นแกล้งไม่ดีเท่าที่ควร
"ชั้นว่าเราจบเกมดีกว่า"
เขากล่าวพร้อมเข้าโอบเอวบาง...เคลื่อนอกเรียบแกร่งให้แนบชิดแผ่นหลังบาง ส่วนตื่นตัวเตรียมพร้อมรุกล้ำ...กรีดแยกช่องทางคับแคบสีระเรื่อ แล้วจึงโน้มหัวเข้ากระซิบ
"ถ้าเธอเป็นผู้หญิงจริงๆ...เราคงมีลูกเท่าทีมฟุตบอลหนึ่งทีมเลยล่ะ"
คนฟังหัวเราะแห้งๆ
สีดำกับสีดำ...ย่อมออกมาเป็นสีดำ...
เนตรสองสีคมสวยปรายมองฝ่ามือซนที่ขยุ้มขย้ำอกนูนกลม...โดยปลายนิ้วหยอกเย้าปทุมถันสีอ่อน เปลือกตาปิดลงแน่น...เมื่อกายแกร่งโหมเข้าเต็มแรง
ลมหายใจทั้งสองหอบกระเส่า สอดประสานไปกับเสียงขาเตียงที่โยกขยับ จังหวะนั้นรวดเร็ว...ราวกับนักดนตรีที่บรรเลงปลายนิ้วบนสายกีตาร์อย่างบ้าคลั่ง
จนกระทั่งสายดังกล่าวขาดสะบั้นลง...
~*~*~*~*~*~*~
เสือขาวแห่งมีลฟิโอเล่สางเรือนผมสีน้ำทะเลลึกอันนุ่มดั่งไหล ซึ่งคลอเคลียอยู่บนแผ่นอกเรียบสีงาช้าง ส่วนปลายนิ้วอีกด้าน...ยังคงลูบคลำผลแอ๊ปเปิ้ลลูกสวยทั้งสอง
"ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน...เธอก็ยังน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเดิมเลย ที่รัก" เสียงทุ้มกระซิบ พร้อมเหยียดริมฝีปากออก
ทับทิมและไพลินเม็ดน้ำเอกใต้แพขนตางอนช้อนมองอะเมทิสต์คู่สวย แล้วจึงตอบเสียงนุ่ม
"คุณเอง...ก็วิปลาสเหมือนเคยครับ"
นิ้วเรียวหนาเชยคางมนขึ้น "นั่นเป็นคำชมหรอ?"
ริมฝีปากอิ่มได้รูปสีเลือดแสยะยิ้มแทนคำตอบ ก่อนจะถูกริมฝีปากตรงหน้าบดเบียด ความเร่าร้อนทำให้เนื้ออ่อนที่ยังไม่แข็งแรงดีฉีกออก...พร้อมของเหลวแดงที่ซึมออกมา
...กุหลาบแดงอันเปี่ยมด้วยคมหนาม...บานสะพรั่งในทุ่งกล้วยไม้ขาวเปื้อนเลือด...
"ชั้นควรลงโทษเธอยังไงดีน้า...." กล้วยไม้ขาวเปรยขึ้นอย่างร่าเริง พลางพลิกตัวทาบทับ
สองแขนบางโอบรัดแผงคอแกร่งราวรักใคร่เหลือล้น รอยยิ้มหวานสวย...ไม่อาจเดาได้ว่าจริงใจหรือเสแสร้ง...ผุดพรายบนดวงหน้ารูปไข่ ดวงตาเรียวเหลือบมองฟ้ายามรัตติกาลเบื้องนอก...กลุ่มเมฆหนาเริ่มเข้าบดบังราชินีแห่งรัตติกาล
กลุ่มเมฆ....มิอาจขวางกันสายมองออกจากฟ้ากว้างได้ตลอดไป...
ไอหมอกเริ่มพวยพุ่งจากเรือนร่างสะคราญ...พร้อมความเย็นเยียบเข้าคีบคลาน ปกคลุมรอบด้านให้มืดสลัว
กล้วยไม้ขาวถอนตัวออก เนตรคมกริบกว่าใบมีดปรายมองดวงจันทร์ที่ถูกกลืนหายไปในกลีบเมฆ ก่อนมองเรือนร่างอันเลือนรางในสายหมอก
"คุกนั่น...ทำอะไรน่าสนใจดีเหมือนกันนะ" เสียงทุ้มต่ำลงความเห็น...หากดวงตาที่หรี่ลงกลับไม่ชอบใจเท่าใดนัก
"โครงการพระจันทร์เสี้ยวหรอครับ?" กุหลาบแดงแห่งวองโลเล่ย้อน "...เห็นว่า...ร่างนี้จะมีปฏิกิริยากับดวงจันทร์ โดยเฉพาะจันทร์ข้างขึ้นน่ะครับ"
นอกจากฟีโรโมนที่ดึงดูเหล่าวิกลจริต...ร่างของเขายังต้องสาป...
"ร่างนี้คงเป็นร่างที่คุณรอคอยอยู่สินะครับ" เจ้าของร่างต้องสาปเปรย หลังจากกลุ่มหมอกจางหายไปกับอากาศ...รวมทั้งผืนฟ้าด้านนอกที่มืดสนิท
ร่างสูงหนาทาบทับลงไปอีกครั้งอย่างไม่รอช้า อิงแอบแผ่นอกเรียบที่หนากว่าบนร่างเพรียวโปร่ง
"...ถ้าเป็นเธอล่ะก็ แบบไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ" กระซิบพลางละเลียดติ่งหูนุ่ม พร้อมเบียดเสียดท่อนกลางทั้งสองให้ตื่นตัว
โรคุโด มุคุโร่กลั้วหัวเราะ "คึหึหึ...ช่างเป็นเสือที่หิวกระหายเลือดเนื้อจริงๆนะครับ..."
"แต่เธอทำให้ชั้นเป็นเสือมังสวิรัติเชียวนะ มุคุโร่คุง" เบียคุรันตอบ น้ำเสียงนั้นอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด
มุคุโร่คลี่ยิ้ม เขาผลักไสแผ่นอกแกร่งออกเบาๆ แล้วคว้าผ้าคาดที่อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม
"เรามาเล่นเกมอีกซักตาดีกว่านะครับ..."
นภาสีเลือด...เริ่มคลางแคลงในชัยชนะของตนที่มีเหนือสายหมอกมายา
"เอาสิ...ชั้นอยากรู้เหมือนกันว่าเที่ยวนี้จะเป็นแบบไหน..."
แขนบางขาวโอบเรือนผมสีเงินขาวที่ชี้ไม่เป็นทรง พร้อมผูกผ้าคาดสีทึบ...ปิดการมองเห็นของคนตรงหน้าชั่วคราว ติ่งเนื้อสีหวานจรดลงบนริมฝีปากบางอย่างจงใจ ทำให้ริมฝีปากนั่นคลี่ยิ้ม จากนั้นจึงใช้คมฟันขบกัดเบาๆ พลางตวัดปลายลิ้นหยอกเย้า
"คึหึหึ...เร้าใจดีไหมครับ...คุณเบียคุรัน?" เสียงทุ้มระรื่นเอ่ยถาม มือเรียวเสลาผลักไหล่หนาให้ติดกับฟูกนุ่ม
กลิ่นหอมอ่อนลอยแตะจมูกโด่งเป็นสัน เมื่อผมยาวสลวยเข้าคลอเคลีย...ยามใบหน้านวลละออโน้มใกล้ ปลายลิ้นเล็กลากบนริมฝีปากนุ่มเรียบ ก่อนขบกัดด้วยความมันเขี้ยว
"...ชื่อเล่นใหม่ของเธอ...คงเป็นแมวยั่วสวาทแล้วล่ะที่รัก" เบียคุรันพูดขึ้น มุมปากเหยียดยกขึ้นด้วยความพอใจ
มุคุโร่ลากไล้ท่อนนิ้วยาวผอมบนร่องอกตื้นเขิน ก่อนหยุดลงบนติ่งเนื้อแข็งสีชมพู แล้ววนเวียนบนฐานที่หดตัวเนื่องจากสัมผัสอย่างเชื่องช้า
"ท่าทางผมจะเป็นของเล่นสารพัดประโยชน์ของคุณสินะครับ" เขาแสร้งตัดพ้อ พลางก้มลงดูดดื่มกับยอดอก ส่วนมือนั้นยังคงซุกซน...เขาเคลื่อนปลายนิ้วไปยังท้องน้อย แล้วลูบไปมาเบาๆ
ในความมืดบอด...เบียคุรันรับรู้ถึงความรัญจวนในรสสัมผัสได้แจ่มชัดกว่าครั้งไหนๆ
สายหมอกไม่อาจชนะนภาโลหิตแน่ฤๅ?
ริมฝีปากนุ่มขบเม้มผิวเนื้อสีงาช้าง ระหว่างทางที่เลื่อนลงสู่ท้องน้อย ร่างซึ่งนอนแผ่พร้อมผ้าคาดตาหอบหายใจช้าๆ...รับรู้ความคุกรุ่นในกำลังเดือนพล่านอยู่ภายใน
"เธอที่เป็นเธอ...ร้ายกาจกว่าตอนที่ยืมร่างคนอื่นซะอีก" เสียงทุ้มต่ำยามเอ่ยวาจานั้นแตกพร่า มือหนาเอื้อมไขว่คว้าปลายผมที่ไกล่เกลี่ยบนแผ่นอกตน "ชั้นชักกลัวขึ้นมาแล้วสิเนี่ย"
สายหมอกอันเย้ายวนหัวเราะด้วยความขบขัน
"คึหึหึ...อย่างคุณหรอครับกลัวผม?" สุ้มเสียงกระเส่ากระซิบถาม แล้วแนบริมฝีปากบนปลายนิ้วหนา...ตวัดปลายลิ้นชุ่มโลมเลียไปถึงโคนนิ้ว จากนั้นจึงดูดกลืนท่อนนิ้วยาวทั้งสองเข้าสู่ช่องปาก
คนถูกปลุกเร้าถอนหายใจหนัก พลางแสร้งถามขื่นๆ "นิ้วของชั้นมันดีกว่าตัวชั้นหรอมุคุโร่คุง?"
"น้อยใจกับคนอื่นเขาเป็นด้วยหรอครับ?" คนปลุกเร้ายอกย้อน หลังจากผละออกจากนิ้วแกร่ง
ริมฝีปากบางทำเพียงคลี่ยิ้ม...
มายาลวง...ที่ทอดไปยังขุมนรกและสรวงสวรรค์...น่าลุ่มหลงเสียจนไม่อาจถอนตัว
ราชาปีศาจในคราบเทพบุตร...เหมาะกับเส้นทางนั้นแล้ว
ต่างฝ่าย...ต่างลวงหลอก เสแสร้งไป...เพียงเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ
ทุกอย่างเป็นเพียงการเล่นสนุก...
หากแต่...เท่านั้นจริงๆหรือ?
มุคุโร่กอบกุมนิ้วชุ่มแฉะทั้งสองสอดเข้าสู่ช่องทางคับแน่น...ดวงหน้าสวยเกร็งแหงนด้วยความสะท้าน เมื่อภายในถูกฉีกแยกออกจากกัน
เสียงกรีดร้อง...ยั่วเย้าความอดกลั้นของเบียคุรันให้เกือบแตกกระเจิง
แม้ไม่อาจมองเห็นสิ่งใด แต่เขาสามารถจินตนาการถึงร่างโปร่งเพรียวที่ขยับเคลื่อนสะโพกกลม ครอบงำนิ้วทั้งสองเชื่องช้า....ปลายจมูกโด่งสันได้กลิ่นคาวเลือด...และของเหลวที่ไหลเป็นทางยาวมาถึงข้อมือ
หลังจากเริ่มคุ้นเคยกับการรุกล้ำ สายหมอกแห่งวองโกเล่จึงเลื่อนลงหาแก่นกายแข็งขืน ที่เตรียมพร้อมอยู่นาน นภาแห่งเหมันต์ไม่รอช้า...จับสะโพกสวยกดลงจนสุดทันที
สายหมอกรับรู้ถึงการฉีกขาดของเนื้อเยื่อ...คิ้วโก่งสวยขมวดหมุ่นด้วยความเจ็บ ถึงกระนั้นยังกัดฟัน...ไม่ปริบ่นแต่อย่างใด
"คึ...ใจร้อนจังนะครับ" เค้นเสียงกล่าวเพียงแค่นั้น...
นภาแห่งเหมันต์ปลดผ้าคาดออก ทันทีที่ดวงตาสามารถกลับมาใช้งานได้ปกติ เขามองดวงหน้าสวยที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอันสุขสม
"เธอทำให้ชั้นหมดความอดทนเก่งจริงๆ..."
ที่รักของชั้น...
ร่างสูงหนาดีดกายขึ้น...แล้วบดทับร่างเพรียวระหงให้แนบชิดกับเตียง ก่อนโหมแรงเข้ารุกล้ำ ตักตวงความอุ่นนุ่มที่โอบรัดแก่นกาย
ความหลงใหลเจียนคลั่ง...ถ่ายทอดผ่านผิวเนื้อที่เสียดสีอย่างเร่าร้อน เปลือกตาบางปรือเบลอ...มองดวงหน้าคมเข้มที่แนบชิดติดปลายจมูก ยามโอบรับแรงกระแทกอันหนักหน่วงเข้าสู่ภายใน
คนตรงหน้าวางหน้าผากชุ่มเหงื่อลงบนหน้าผากเขา...แล้วกระซิบรดริมฝีปาก...
"เธอน่ารักจริงๆ....มุคุโร่คุง"
"น่ารักหรอครับ?" เขากระซิบถามพลางแค่นยิ้ม "แล้วรักหรือเปล่าครับ?"
เนตรสีม่วงอ่อนสวยทอประกาย...
"แน่นอน...ชั้นรักเธอ...ที่รักของชั้น..."
==========
ไม่มีบอมบ์ให้พี่ยูระต่อนะคะ....เพราะว่าตอนนี้ขาวใสค่ะ
*คลานออกไปจากบล็อค*
edit @ 29 Apr 2009 10:39:30 by Violet Sapphire Lucifer
กร๊ากกกกกกก
โอย...10069 แบบขาวๆใสๆนี่มันกระชุ่มกระชวยชีวิตดีแท้~~ เล่นเอาโหมดเนิร์ดแตกกระจายเลย 555+
มุคุ...แร่ด แร่ดมากกกกกกก ส่วนป๋า...หื่นเป็นปกติ (ฮา) มารับช่วงต่อ...แต่ก่อนจะไป...ขอทิ้งซับนรกอีกนิด...
อิป๋า - ใครบอกว่าฉันผิดหวังกัน...
มุคุ - อ้าว อ้าว ผมนึกว่าคุณชอบผู้ชายซะอีกนะครับ หน้าตาคุณมันฟ้อง
อิป๋า - ฉันชอบทุกอย่างที่เป็นเธอ ^^
มุคุ - ....ไว้วันหลังผมจะสิงร่างกุโละ คิชเนีย...
/me ว่าแล้วก็ชิ่งออกจากบลอกไป กร๊ากกกกกกก
#1 By +hiyuura+ on 2009-04-29 12:13